یه دوست ...

تكیه میدهم به دار قالی

و مبهوت رنگین كمانِ خامه هایش میشوم، چقدر شبیه آدمها هستند رنگ وارنگ...

داشتم فک میکردم به خیلی چیزا ... دور و نزدیک ...

میدونی یه سری از آدماها هستند ... توانایی عجیبی در حرف زدن دارند!

اینکه چی بگند! چه موقعی بگند ! لحن صداشون .انتخاب کلماتشون ...اینقدر هنرمندانه است که

میتونند در لحظه ،آدمو آروم کنه ...

حرف وکار درست در لحظه مناسب!

هووووم ...خیلی مهمه ...

شاید یه دلداری در لحظه نامناسب، نه تنها آدمو آروم نکنه بلکه دلخوری بزرگتری رو ایجاد کنه..

گاهی آدما توی لحظه ، تنهایی رو به هر دلداری ترجیح میدند

پ.ن:من از این توانایی ،بهره ای نبردم ...توی این موقعیتها گیج میشم چی باید بگم یا چه کاری

باید بکنم ،سکوت میکنم تا مشکل رو حادتر نکنم

پ.ن2: کنار تمام بدیهای یه آدم، یا خشم و عصبانیتی که نسبت بهش دارید حتمن میتونید حُسنی

رو در وجودش پیدا کنید

پ.ن3: این جمله هارو واقعن دوست دارم! گریه کردن مثل شیر اطمینان آبگرمکنه! همه آدما یه

جورایی غم دارن ، اما باید بدونی چطور مدیریتش کنی ...

+من نوشت